De trombone is de koning aller instrumenten. Als solo instrument stijgt de trombone ver boven alle andere uit, dankzij zijn expressieve bereik en het is zeker geen toeval dat de grootste meesterwerken in de geschiedenis van de muziek geschreven zijn speciaal voor de trombone. Zo zijn in feite alle symfonieën van Beethoven, Brahms, Tchaikovsky en Mahler oorspronkelijk tromboneconcerten, welke later schijnbaar opnieuw georkestreerd werden, omdat trombonisten zulke enorme geldbedragen vroegen, dat niemand zich kon veroorloven hen  in te huren.

 De meest briljante van hen, Kruskar Trombiunistate, eiste 5.000 roebels per noot, alswel 8 trombones voor elke legato die hij moest spelen. Aangezien er een schaarste aan instrumenten was in die tijd,  waren componisten genoodzaakt te wachten tot zijn dood, voordat zij legato passages durfden toe te voegen in hun composities voor trombone. Dit is illustratief voor de geweldige invloed die Kruskar had op componisten en hun muziek, en verklaart waarom het legato zo'n geweldige opmars heeft kunnen maken vanaf de romantische periode.

Met de terugkeer van het fenomeen trombonekwartet stellen we ons ten doel, om de meeste uiteenlopende werken voor de al even uit de hand gelopen bezettingen, weer terug te brengen naar hun originele instrumentatie. We menen dan ook dat de gehele wereldbevolking onder te verdelen is in slechts twee groepen: zij die al ervaren hebben dat het fenomeen trombonekwartet een muzikale wedergeboorte teweeg kan brengen die zijn weerga niet kent, en de gelukkigen, voor wie dit fantastische moment nog in het verschiet ligt. We zijn ons dan ook terdege bewust van de verantwoordelijke taak die op onze schouders rust.  Gelukkig hebben we door de week ons dagelijkse werk, wat ons in staat stelt zo nu en dan afstand te nemen, en te kunnen reflecteren op datgene waarvoor we eigenlijk voorbestemd zijn.

 Overigens Kruskar stierf op 75-jarige leeftijd in een inrichting. Hij leed aan waanideeën, waarin hij bijvoorbeeld gisteren nog de complete Ring des Nibelungen in Wenen had uitgevoerd, in een 12 uurs marathon. Als solisten waren zelfs enkele sopraan- en alttrombonisten ingehuurd. Er wordt beweerd dat de laatste adem die hij uitblies een legato was van G contra tot C ééngestreept. Met een glimlach op zijn gelaat moet hij vredig ingeslapen zijn, met de gedachte zojuist weer acht trombones bij elkaar te hebben gespeeld.